“ಸುಖ ಪ್ರಸವ” ಎಂದರೆ ಹೂವಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲ.. ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಹೊತ್ತು, ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಡುವ ಮಹಾ ಯಜ್ಞ!
ಮಾತೃತ್ವದ ಮಾಧುರ್ಯದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ ಮಗುವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕರಗಿಹೋಗುವ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ತಾಯ್ತನ.. ಅಪಾರ ತ್ಯಾಗದ ಜೀವಂತ ಪ್ರತಿರೂಪ
‘ಸುಖ ಪ್ರಸವ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಲು ಬಹಳ ಸುಲಭ ಹಾಗೂ ಹಿತವಾಗಿ ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆ ಪದಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಅನುಭವಿಸುವ ನರಕಯಾತನೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣದ ಆತಂಕವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಅಸಲಿ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಗುವನ್ನು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತರಲು ದೇಹದ ಮೇಲಾಗುವ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಗಾಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಎದುರಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕ ನೋವುಗಳು ವರ್ಣನಾತೀತ.
ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ತರುವ ಕ್ಷಣಗಳು.. ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಆ ಅತಿಯಾದ ನೋವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಎಷ್ಟೋ ತಾಯಂದಿರು ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಘಟನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ.
ಹೆರಿಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರಿನವರೆಗೂ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಬರುವ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಬದುಕಿದ್ದೂ ಸತ್ತಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತ ಆನಂದ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಹೆರಿಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ (ಲೇಬರ್ ರೂಮ್) ಕೊನೆಯ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನಡೆಸುವ ಒಂಟಿ ಹೋರಾಟ ಪದಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದ್ದು. ತಾಯ್ತನ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ.. ಅದು ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಮಾಡುವ ಮಹಾ ತ್ಯಾಗ.
ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುವ ನೋವು.. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಾತನೆಗಳ ನಡುವೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಂದಮ್ಮ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ಅತ್ತ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ.. ಆ ತಾಯಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ.
ಹೆರಿಗೆಯ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಪಟ್ಟ ಹಿಂಸೆ, ಭಯ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿ, ಹಸುಗೂಸನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಎದೆಗಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಆ ದಿವ್ಯ ಅನುಭೂತಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೆರಿಗೆಯ ನಂತರ ಸಿಗುವ ಆ ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ, ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅನುಭವಿಸಿದ ನರಕಯಾತನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ.
ತಾಯ್ತನ, ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಸರಿಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಆ ಕ್ಷಣದ ಅನುಭವ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಮಾನದಂಡದಿಂದಲೂ ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ!
